सोमबार, ०४ असोज, २०७८ 

नमिठो सपना

नमिठो सपना
पहाडको कुना कन्दरा गुञ्जाउँदै भाले बास्यो ।
रामबाबु बिउँझीयो, हिजोको भारी बोकाइले उसको शरिर दुखिरहेको थियो । उसको मन बिहानै अमिलियो आफ्नो जिन्दगी सम्झिएर । मन कटक्क खायो यती ठूलो दुखको पहाड उचाल्दा पनि एकमुठी सुखको सास फेर्न नपाउनुको पिडाले ।

पहाडमा सानो झुपडी छ । शिरमा मैलो गाम्चा, फाटेको चोली र कम्बरमा जसो तसो लाज छोप्ने गुन्यू लगाएकी आमा।
बिहानै पिच्छे लामो लामो खोख्दै चुलोमा आगो बाल्छिन् ।

पेटमा सात महिनाको बच्चा बोकेर एक घण्टाको बाटो पानी ओसार्छीन् श्रीमती चाही । बाँकी दुई छोरी ६ र ७ को उमेरमा स्कूल जान नपाएको अस्तव्यस्त जिन्दगी बाँचिरहेछन् । यस्तै चटारोमा फनफनी घुमीरहेको छ रामबाबुको जीवनको चर्खा ।

रामबाबुले ठूलो सपना कहिले पनि देखेन । देख्ने ठाउँ पनि थिएन होला सायद । यति सम्म सोच्थ्यो भएको परिवारलाई सुविस्ताले पाल्न सकियोस् । सकेसम्म जीवनचर्खा आफ्नो पक्षमा घुमाउन चाहान्थ्यो रामबाबु । तर आफ्नै वेगमा घुमीरहन्थ्यो जीवनचर्खा ।

त्यति नै बेला युद्धको भुमरी फस्यो रामबाबुको देश, त्यो सानो झुपडी पनि अछुतो रहेन । डर त्रास र आतकको पन्जा भित्र छटपटाउन थाल्यो झुपडी पनि ।

तै पनि जीवनको मोह, सुखको चाह बाँचिरह्यो रामबाबुको मनमा । अभावहरुको विचमा कठिनाइहरु सँग पौठेजोडी खेल्दै अगाडी बढी रह्यो । धन सम्पती सुख वैभवको लालसा खासै थिएन उसको । उसको लागि त भएको परिवारलाई जसोतसो खुवाएर बचाउन सक्नु, आफ्नो परिवारमा कुनैपनि विपत्ती नआउनु यति नै लाख थियो ।

तर मान्छेले सोचे जस्तो सहज कहा हुन्छ जीवन बाच्न । हुने भए मान्छेलाई यति दोहोलो पनि हुन्थेन होला ।

समयले नियतीको बज्रपात प्रहार गर्न थाल्यो रामबाबुको जीवनमा । अभावमा वितिरहेको जीवन त्यतिन्जेल सुखी रहन्छ, जतिन्जेल दुखले आक्रमण गर्दैन । तर जव आक्रमण गर्छ , त्यसबाट बच्नको लागि उसँग कुनैपनि उपाया हुदैन । रामबाबुलाई समस्याले चारैतिरबाट घेर्न थाल्यो । उसँग भाग्ने बाटो थिएन । लाचार बनेर सहिरह्यो ।

आमालाई खोकीले झन साह्रो पार्न थाल्यो । औषधी किन्ने पैसा साथमा थिएन । नहुदा त थोरै तिनो रकम पनि कति ठूलो रकम हुदो रहेछ । पहाड जस्तो बोक्न नसकिने, भत्काउन नसकिने । चिसो र दम रोगका कारण आमाले संसार त्यागिन् । आमाको वियोगमा रुदै गर्दा सम्म आमाको मृत्युको कारण दम हो भन्ने पत्तो थिएन, रामबाबुलाई । थाहा हुनु थियो र केही रकम हुनु थियो भने अझै निक्कै बर्ष आमाको माया पाउने थियो उसले, तर पाउन सकेन ।
समयको गति रोकिएको छैन । रोकिएको छैन बज्रपात पनि । कहिले कहाँबाट आएर मुटु चोइटाएर लाने हो अनुमान गर्न गाह्रो छ ।
श्रीमतीलाई प्रसुती वेथा लागेको छ । सन्चो हुन्छ कि भन्ने आशा मात्र छ, तर कुनै छाटकाट छैन नानी जन्मिएला भन्ने । आशाको भरमा बस्न त कठिन छ, तर त्यो भन्दा अर्को उपाया पनि केही छैन ।
श्रीमतीले आँखाभरी जीवनको आशा बोकेर रामबाबुको अनुहार हेरिन् । तर रित्तो थियो रामबाबुको अनुहार जहाँ कुनै सम्भावना थिएन । केही पनि थिएन ।

बेथा लागेको पाचौ दिन । चारवटा दिनहरु कसरी विते भन्न त के कल्पना पनि गाह्रो छ । श्रीमतीले मधुरो स्वरमा भनिन् मेरो हजुर अब म बाँच्दिन होला । हाम्रो छोरीहरुको राम्रो हेरचाह गर्नु । जस्तै दुख परेता पनि उनीहरुलाई पढाउँनु । ज्ञानी बनाउँनु । उनीहरुको वर्तमान र भविष्य हजुरलाई भो । हिजोसम्म उनीहरुको बाबा….. हुनुहुनथ्यो, अबदेखि आमा पनि तपाइ नै…… हुनु है । ए लाटी किन यसो भनेकी.. तिमीलाई केही पनि हुदैन । मलाई एक्लै पारेर तिमीलाई लान सक्दैन ।यसो भन्दा सम्ममा रामबाबुको अनुहार पनि निराशाको कालो बादलले छोपी सकेको थियो ।

खप्न गाह्रो भइरहेको छ उनलाई । फोल्सा फोल्सा रगत बगेता पनि नानी जन्मेको छैन । गाउघरका चेली, सुडेनी सबै लागीपरेका छन् ।

उनी बाँच्न बल गरीहेकी थिइन् । अरुले बचाउन बल गरीरहेका थिए । व्यर्थ भयो, सबै सबै कोषिशहरु । उनको नाडी सिथिल भयो । सदाको लागी उनी निदाइन् । सन्च भइन । फेरिपनि नियतीको झटारो रामबाबुको पुर्पुरोमा बजारियो ।

यो घटना भएको केही बर्ष पछिको कुरा हो । त्यतिवेला रामबाबुले चोटहरु विर्षिएर संघर्ष गर्न सुरुवात गरेको थियो । श्रीमतीले भने जस्तै छोरीहरुको भविष्य उज्यालो बनाउनको लागि आफु दुखको ज्वालामा जलिरहेको थियो ।

भर्खर उज्यालो छिर्दै थियो, रामबाबुको जीवनको झ्यालबाट । खुशीका कलिला मुनाहरु राम्ररी फक्रेका थिएनन् ।

एक साझ छोरीहरु स्कूलबाट फर्किनुभन्दा पहिले एउटा नराम्रो समचार आयो । छोरीहरु बाटोमा अभर परेका छन् अरे । सबै गाउलेहरु भेला भएर त्यहा पुगे । रामबाबुले त्यो दृश्य हेर्न सकेन । न यहा त्यसको वर्णन नै गर्न सकिन्छ । पुरुषहरु नै किन यति साह्रो गिर्नु परेको होला । थुक्क । भेला भएका मान्छेहरु गनगनाउँदै थिए ।
रामबाबु बेहोश भएर ढल्यो ।

ब्यूँझदा अचम्म लाग्यो आफैलाई । किनकी रामबाबु गरिब थिएन । उसका सुसारेहरु भेला भईसकेका । उ त देशको प्रधानमन्त्री रहेछ ।

औ निधारभरी आएको पसिना पुछ्नु भयो प्रधानमन्त्री ज्यूले । चिसो पानी पिउनु भयो । अहो आज मैले कस्तो नमिठो सपना देखे……….भनेर लामो सास फेर्नुभयो ।
यति मात्र लेख्न सकियो ।

त्यो नमिठो सपना जनताहरुले सधै भोगीरहने विपना थियो ,भन्ने कुरा प्रधानमन्त्री ज्यूलाई थाहा भयो कि भएन खै कुन्नी…………….. ।

लेखन – २०६८को एकदिन

 

 

 

सम्बन्धित समाचार

पैसाकै कारण ललितपुरबाट पक्राउ परे ३२ वर्षीय हिरालाल

उच्च अदालत पाटनबाट बैंकिङ कसुर मुद्दामा २५ लाख जरिवाना तोकिएका हिरालाल श्रेष्ठलाई शुक्रबार प्रहरीले पक्राउ गरेको छ । उच्च अदालत पाटनले २०७८ असार २९ गते श्रेष्ठलाई बैंकिङ कसुर तथा सजाय ऐन २०६४ बमोजिम १० दिन...

अलैंची पाकेपछि लमजुङका किसानलाई छोडाउन र सुकाउनको चटारो, अलैंची खेलिबाटै १८ करोड २० लाख गरे आम्दानी

एजेन्सी-चर्चित बलिउड अभिनेत्री दिशा पटानीलाई दिल्लीमा एक फ्यानले लगातार पिछा गरेर हैरान बनाएपछि अंगरक्षक राख्ने निर्णय गरेकी छिन् । विज्ञापन सुटिङका लागि दिल्ली पुगेकी उनलाई एक अपरिचित व्यक्ति पछि पछि लागेर हैरान बनाएपछि दिशाले यस्तो...

अभिनेत्री दिशासँग भेट्न नदिएको भन्दै होटलका कर्मचारीसँग झगडा गरे यि युवक

एजेन्सी-चर्चित बलिउड अभिनेत्री दिशा पटानीलाई दिल्लीमा एक फ्यानले लगातार पिछा गरेर हैरान बनाएपछि अंगरक्षक राख्ने निर्णय गरेकी छिन् । विज्ञापन सुटिङका लागि दिल्ली पुगेकी उनलाई एक अपरिचित व्यक्ति पछि पछि लागेर हैरान बनाएपछि दिशाले यस्तो...

दमकमा ९३ वटा लियो क्लबहरु एकैसाथ

दमक, ३१ लायन्स क्लब इन्टरनेशल अन्र्तगत रहेको लियो डिष्ट्रिक काउन्सिल ३२५ ए वान को १० औं पदस्थापन तथा डिष्ट्रिक काउन्सिल मिटिङ दमकमा गर्ने तयारी तिब्र रुपमा अगाडी बढीरहको छ । यस कार्यक्रम सञ्चालनको जिम्मा लिएका...

हाम्रो बारेमा

समाजलाई समृद्ध बनाउने, हाम्रो प्रयास भन्ने नारालाई आत्मसात गर्दै २०७२ असार ६ गते जिल्ला प्रशासन कार्यालय झापाको दर्ता नं १३५ मा समदर्शी सन्चार मासिक पत्रीका दर्ता गरि सुरुवात भएको हाम्रो यात्रालाइ आज अनलाइन संस्करण सम्म आइ पुगेको छ। आगामी दिनहरुमा यहि समदर्शी सन्चार मासिककै प्रस्तुतिमा समदर्शी टि. भि युटुव च्यानल संचालन गरि शिक्षा, स्वास्थ्य , कृषि , आर्थिक, संस्कृति र मनोरञ्जनका सामग्रीहरु प्रकाशन /प्रशारण गर्दै उदेश्य प्राप्तिका लागि हामी निरन्तर लागि रहने प्रण गर्दछौं।